Przypadek 1 — DISH (Diffuse Idiopathic Skeletal Hyperostosis)
Na radiogramie bocznym kręgosłupa w odcinku piersiowym widoczne są rozległe, gładkie
mosty kostne obejmujące wiele sąsiadujących trzonów kręgów. Kostnienia mają charakter
ciągły i „płynący”, lokalizują się głównie wzdłuż brzusznych powierzchni trzonów kręgów,
przy względnie zachowanej szerokości przestrzeni międzykręgowych.
Obraz najbardziej odpowiada rozsianej samoistnej hiperostozie szkieletu (DISH).
Przypadek 2 — Spondyloza (zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa)
Na radiogramie bocznym kręgosłupa w odcinku lędźwiowym widoczne są duże wyrośla
kostne położone na dobrzusznych krawędziach trzonów kręgów, tworzące
charakterystyczne, półkoliste mosty spondylotyczne. Zauważalne jest również miejscowe
zwężenie wybranych przestrzeni międzykręgowych.
DISH przez długi czas uznawany był u psów za rzadkość, a część przypadków opisywano po
prostu jako „bardzo zaawansowaną spondylozę”. Dziś wiadomo jednak, że mimo podobnego
efektu końcowego są to dwa różne procesy chorobowe.
Spondyloza jest chorobą zwyrodnieniową kręgów psów i kotów. Jej przebieg charakteryzuje
się zmianami wytwórczymi na dobrzusznych krawędziach trzonów kręgów oraz na
krawędziach przestrzeni międzykręgowych, które przyjmują postać wyrośli kostnych, a w
bardziej zaawansowanych stadiach — mostów kostnych pomiędzy kręgami.
DISH przebiega inaczej. Proces kostnienia obejmuje przede wszystkim więzadła i przyczepy
ścięgniste wzdłuż kręgosłupa, prowadząc do tworzenia rozległych, ciągłych mostów kostnych
obejmujących wiele sąsiadujących trzonów kręgów jednocześnie. Kręgosłup stopniowo traci
swoją elastyczność, a obraz radiologiczny może sprawiać wrażenie „oblewania” trzonów
kręgów przez nowo tworzoną tkankę kostną.
To właśnie charakter kostnienia, jego ciągłość oraz relacja do przestrzeni międzykręgowych
często pozwalają odróżnić DISH od klasycznej spondylozy.
Radiologia to nie tylko ocena obecności zmian — ale przede wszystkim umiejętność
właściwej interpretacji ich charakteru.
Choć oba schorzenia prowadzą do powstawania mostów kostnych, dokładna analiza ich
lokalizacji, kształtu oraz rozległości pozwala odróżnić proces zwyrodnieniowy od układowej
hiperostozy szkieletu.
