Obraz kliniczny może być różny – od łagodnej, okresowej kulawizny po wyraźne ograniczenie obciążania kończyny miednicznej. Mogą występować również ból i ograniczenie zakresu ruchu w stawie biodrowym, a w bardziej zaawansowanych przypadkach atrofia mięśni udowych.
Etiopatogeneza SCFE nie została w pełni poznana. Uważa się, że znaczenie mogą mieć zarówno czynniki hormonalne, jak i biomechaniczne. Wśród opisywanych czynników predysponujących wymienia się m.in. płeć męską, kastrację, zwiększoną masę ciała oraz opóźnione zamknięcie chrząstki wzrostowej głowy kości udowej.
W diagnostyce istotne znaczenie ma dokładna ocena chrząstki wzrostowej głowy kości udowej oraz porównanie obu stawów biodrowych.
Na radiogramach może być widoczne poszerzenie chrząstki wzrostowej z różnego stopnia przemieszczeniem nasady głowy kości udowej względem szyjki. W początkowych przypadkach przemieszczenie może być minimalne i łatwe do przeoczenia. Wraz z progresją procesu może dochodzić do coraz większego przemieszczenia, deformacji oraz resorpcji szyjki kości udowej.



Jednym z najważniejszych problemów diagnostycznych jest odróżnienie SCFE od pourazowego złamania typu Salter-Harris I.
Obie jednostki mogą prowadzić do poszerzenia chrząstki wzrostowej i przemieszczenia nasady, dlatego sam obraz radiograficzny może nie być wystarczający do ich rozróżnienia. Kluczowe znaczenie ma korelacja z wiekiem pacjenta, obrazem klinicznym oraz przede wszystkim wywiadem dotyczącym urazu.
W przypadku SCFE charakterystyczny jest brak jednoznacznego czynnika urazowego oraz postępujący charakter zmian. W przeciwieństwie do ostrego złamania pourazowego, proces może prowadzić do stopniowej deformacji i zmian degeneracyjnych w obrębie głowy i szyjki kości udowej.
Rozpoznanie SCFE jest istotne nie tylko z punktu widzenia różnicowania zmian w obrębie chrząstki wzrostowej. Sposób leczenia różni się od postępowania stosowanego w przypadku typowego pourazowego złamania Salter-Harris.
W przypadku pourazowego złamania chrząstki wzrostowej możliwa jest repozycja i stabilizacja nasady. W SCFE takie postępowanie nie jest uznawane za odpowiednie ze względu na postępujący charakter choroby. W zależności od stopnia zaawansowania zmian oraz stanu stawu biodrowego rozważane są procedury ratunkowe, takie jak resekcja głowy i szyjki kości udowej (FHNE) lub całkowita protezoplastyka stawu biodrowego (THR).

