Tomografia komputerowa zrewolucjonizowała diagnostykę obrazową, umożliwiając
ocenę struktur anatomicznych w postaci obrazów przekrojowych. W przeciwieństwie
do radiografii, gdzie wszystkie tkanki znajdujące się na drodze promieniowania
nakładają się na siebie, tomografia pozwala zajrzeć do wnętrza ciała warstwa po
warstwie, niwelując efekt sumowania się cieni.
Współczesne tomografy zapisują dane w postaci objętościowej, co pozwala na wykonywanie rekonstrukcji wielopłaszczyznowych (MPR, Multiplanar Reconstruction). Oznacza to, że z jednego badania możemy uzyskać obrazy w różnych płaszczyznach bez konieczności ponownego skanowania pacjenta. Dzięki temu ta sama struktura może być oceniana jednocześnie w kilku przekrojach, co znacząco zwiększa wartość diagnostyczną badania.
Płaszczyzna obrazowania określa sposób „przecięcia” ciała pacjenta podczas oceny badania. Każda z nich pozwala spojrzeć na te same struktury anatomiczne z innej perspektywy, dzięki czemu możliwa jest dokładniejsza ocena ich kształtu, położenia oraz wzajemnych relacji. W praktyce klinicznej analiza badania wyłącznie w jednej płaszczyźnie często okazuje się niewystarczająca. Zmiana, która jest słabo widoczna w jednym przekroju, może być doskonale uwidoczniona w innym. Z tego względu ocena tomografii komputerowej wymaga równoczesnego wykorzystania wielu płaszczyzn obrazowania. Znaczenie płaszczyzn obrazowania wykracza jednak poza samą wizualizację zmian. Stanowią one podstawowy system orientacji w anatomii
przekrojowej, umożliwiając precyzyjne określenie lokalizacji zmian chorobowych, ocenę ich rozległości oraz planowanie dalszego postępowania diagnostycznego i chirurgicznego.
Warto pamiętać, że nazewnictwo płaszczyzn stosowane w weterynarii różni się od terminologii używanej w medycynie człowieka. Wynika to z odmiennego ułożenia osi ciała zwierząt czworonożnych. Dlatego podczas interpretacji badań obrazowych u zwierząt wykorzystuje się płaszczyzny: poprzeczną (transverse), grzbietową (dorsal) oraz strzałkową (sagittal), których orientacja różni się od tej stosowanej w radiologii człowieka.
Płaszczyzna poprzeczna przebiega prostopadle do długiej osi ciała pacjenta, dzieląc je na część dogłowową (cranial) i doogonową (caudal). Jest to podstawowa płaszczyzna obrazowania wykorzystywana podczas akwizycji danych w tomografii komputerowej. Obrazy uzyskane w tej płaszczyźnie przypominają kolejne „plastry” ciała analizowane od przodu do tyłu.
Płaszczyzna grzbietowa przebiega równolegle do grzbietu pacjenta i dzieli ciało naczęść grzbietową (dorsal) oraz brzuszną (ventral). Rekonstrukcje grzbietowe pozwalają ocenić struktury anatomiczne w widoku zbliżonym do projekcji grzbietowo-brzusznej stosowanej w radiografii.
Płaszczyzna strzałkowa przebiega równolegle do płaszczyzny pośrodkowej ciała i dzieli je na część prawą oraz lewą. Szczególnym rodzajem płaszczyzny strzałkowej jest płaszczyzna pośrodkowa (median plane), która przebiega dokładnie przez środek ciała, dzieląc je na dwie symetryczne połowy. Rekonstrukcje strzałkowe są szczególnie przydatne podczas oceny kręgosłupa, czaszki oraz kości długich.
